Ksantohumol to naturalny związek z chmielu o silnych właściwościach biologicznych, w tym przeciwnowotworowych, wynikających z jego działania antyoksydacyjnego i przeciwzapalnego. Hamuje proliferację komórek nowotworowych, indukuje ich apoptozę oraz wpływa na kluczowe szlaki sygnałowe, takie jak NF-κB i p53. Dodatkowo ogranicza angiogenezę i poprawia funkcjonowanie błon komórkowych, co wspiera jego działanie terapeutyczne. Mimo obiecujących wyników badań przedklinicznych, konieczne są dalsze badania kliniczne potwierdzające jego skuteczność i bezpieczeństwo u ludzi.

Ksantohumol (z chmielu) i kurkumina (z kurkumy) to naturalne związki roślinne o potencjalnym działaniu przeciwnowotworowym. Wykazują właściwości przeciwutleniające i przeciwzapalne oraz wpływają na kluczowe procesy związane z rozwojem nowotworów, m.in. hamując proliferację komórek i angiogenezę. Choć wyniki badań są obiecujące, ich skuteczność w praktyce medycznej wymaga dalszych badań klinicznych.

Rottleryna (mallotoksyna) jest naturalnym związkiem polifenolowym izolowanym z owoców Mallotus philippinensis. Początkowo była opisywana jako selektywny inhibitor kinazy białkowej C delta (PKC-δ), jednak późniejsze badania wykazały, że jej działanie biologiczne jest znacznie bardziej złożone i obejmuje modulację wielu szlaków sygnałowych związanych z proliferacją komórkową, apoptozą, autofagią oraz metabolizmem mitochondrialnym. W licznych badaniach in vitro i in vivo wykazano, że rottleryna hamuje wzrost komórek nowotworowych, indukuje śmierć komórkową oraz ogranicza migrację i inwazję komórek nowotworowych. Celem niniejszego artykułu jest przegląd aktualnej wiedzy dotyczącej mechanizmów przeciwnowotworowych rottleryny oraz jej potencjalnego znaczenia w terapii nowotworów.

Choroby sercowo-naczyniowe pozostają główną przyczyną zgonów w krajach rozwiniętych. Przez dekady ich patogenezę opisywano głównie w kategoriach zmian strukturalnych: nadciśnienia tętniczego, zaburzeń lipidowych czy rozwoju blaszki miażdżycowej. Takie podejście, choć niezwykle skuteczne w leczeniu powikłań, często nie odpowiada na kluczowe pytanie: dlaczego układ naczyniowo-sercowy zaczyna funkcjonować nieprawidłowo na wiele lat przed wystąpieniem objawów klinicznych.
Coraz więcej danych wskazuje, że choroby sercowo-naczyniowe nie rozpoczynają się w tętnicy wieńcowej ani w mięśniu sercowym, lecz znacznie wcześniej – na poziomie funkcjonowania komórki i jej środowiska tkankowego. Zrozumienie tego etapu otwiera nowe możliwości prewencji, monitorowania i wczesnej interwencji.